Skip to main content

 

 

ชอบคำนี้ “คนขายโชค” เป็นภาษาลาวใช้เรียกคนขายลอตเตอรี สังเกตว่าคนขายโชคในเมืองไทยมักถามคนซื้อมา เอาโชคไหม เอารางวัลสักใบไหม แต่ฉันไม่ซื้อสักทีเพราะไม่เคยมีโชค ไม่ว่าจะทางซื้อหรือทางขาย ป้าที่เห็นในรูปนี้ขายโชคอยู่ที่หน้าศาลเจ้าหลังตลาดวโรรส ดูรอยยิ้มของเธอแล้วรู้สึกว่าเธอเป็นคนมีโชค


 

มนุษย์ที่เกิดมาแล้วสามารถยิ้มได้เต็มหน้าไม่ว่าจะอยู่ในสถานะใด ฉันถือว่าเขาเหล่านั้นมีโชคอย่างแท้จริงโดยไม่ต้องซื้อ หรือขวนขวายหา หลายคนมีเงินล้นฟ้าแต่ไม่มีบ้านอยู่ มีเงินมากมายแต่ยังคิดถึงเงินมากขึ้น และคิดว่ามีเงินแล้วจึงมีความสุข ขณะที่เวลาปัจจุบันพวกเขาใช้ไปกับการหาเงินทองทรัพย์สิน ใบหน้าปรากฏริ้วรอยความตึงเครียด รอยยิ้มเริ่มหายไปเหลือแต่คิ้วที่ขมวดจนกลายเป็นร่องรอยถาวร


 

กว่าจะถึงวันที่มีเงินแล้วมีความสุข ต้องใช้เวลาอีกเท่าไรจะถึงจุดที่เรียกว่า “มีเงินแล้ว” เพราะในที่สุดมนุษย์มักไปไม่ถึงจุดนั้นเสียที กว่าจะรู้ตัวเส้นเลือดในสมอง เส้นเลือดหัวใจอาจอุดตัน แตก และตายไปก่อนพบกับความสุข บางคนไม่ได้ใช้เงินที่หามาด้วยซ้ำไป


 

ไม่รู้เป็นโชคหรือเป็นกรรมของฉันที่ไม่เคยคิดแบบมีเงินแล้วจึงมีความสุข บางวันเหลือเงินยี่สิบบาทยังหัวเราะ ทำสวน คุยกับแมว ซื้อข้าวเหนียวห้าบาท กับข้าวสิบบาท เหลืออีกห้าบาทติดกระเป๋า กินข้าวเหนียวอิ่มหลับเป็นตาย ฉันไม่เคยคิดว่าแก่มาจะทำอย่างไรกับคนโสดที่คาดว่าจะโสดต่อไป ใครจะดูแล ผัวก็ไม่มี (อันนี้แม่ชอบพูด ทั้งที่ถ้ามีผัวแล้วฉันต่างหากที่อาจต้องดูแลคนเพิ่มอีกหนึ่งคน)


 

ไม่เคยคิดเลยจริง ๆ ฉันคิดทีละวัน ทีละสัปดาห์ อย่างมากก็ทีละเดือน เพราะรู้สึกชีวิตไม่แน่นอน ปีที่แล้วของวันนี้ยังคุยกันดี ๆ ปีนี้ไม่มองหน้ากันแล้วก็มี เคยมีคนถามว่าปีหน้าฉันอยากมีรายได้เดือนละเท่าไร ฉันอึ้งเหมือนเจอคำถามที่ลำบากใจที่สุดในชีวิต และคิดคำตอบไม่ออก ตอบมั่ว ๆ ไปแบบคิดว่ามากแล้ว ว่าห้าหมื่นก็หรูแล้ว ขณะที่พวกเขาคิดกันเดือนและแสน และเดือนละล้าน


 

ฉันแอบมาคิดคนเดียวว่าโอว๊ ถ้ากรูทำงานให้ได้เงินเดือนละล้านนี่กรูต้องทำอะไรบ้างเนี่ย เขียนหนังสือกี่เรื่อย ถ่ายรูปกี่งาน


 

คิดไม่ออก!!


 

เออแฮะ มันคงเป็นชะตาชีวิตที่สร้างมาให้ฉันโดยเฉพาะกระมัง คำถามสามบรรทัดข้างบนนั้นคิดไม่ออกก็สมควรแล้วล่ะ อยู่ไปแบบนี้เหอะ เพราะก็ไม่รู้สึกว่าเดือดร้อน อยากทำอะไรได้ทำ อยากไปไหนได้ไป มีบ้านอยู่ มองเห็นความงามของดวงดาว สายหมอกยามเช้า ได้กลิ่นหอมข้าวหุงของเพื่อนบ้าน และข้าวใหม่ในนา งานที่ทำก็มีความสุขทุกครั้งที่ทำ


 

ที่สำคัญ ฉันไม่เคยซื้อโชคเลยแฮะ

 

 

 

บล็อกของ โอ ไม้จัตวา

โอ ไม้จัตวา
ได้มีโอกาสไปแอ่วเมืองน่านเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว หลังจากไม่ได้ไปมาเป็นสิบปี ไปคราวนี้คนที่ไปด้วยก็แทบไม่เคยไปเลย มีเราคนเดียวที่มาบ่อยที่สุด กระนั้นก็นับได้ประมาณสี่ครั้ง ความที่เมืองน่านเป็นเมืองที่จะว่าไกลก็ไกล จะว่าไม่ไกลก็ไม่ไกลนัก ขับรถจากเชียงใหม่ 5 ชั่วโมงรวมเวลาพักรถกินกาแฟที่เด่นชัย ขับรถเส้นทางนี้ขอแนะนำร้านกาแฟสดเด่นชัย ตรงริมแม่น้ำ เชิงสะพานทางไปลำปาง กาแฟเค้าดีจริงๆ หรือหากใครดื่มกาแฟไม่ได้ ถ้าได้ผ่านไปที่อ.ร้องกวาง จ.แพร่ แวะตลาดสด มีร้านหนึ่งขายเมี่ยง ใช้อมตอนขับรถง่วง ๆ ได้ผลดี เพราะเมี่ยงเป็นใบชาชนิดหนึ่งมีคาเฟอีนเหมือนกัน เราชอบกินเมี่ยงเพราะไม่ขับปัสสาวะเหมือนกาแฟ  
โอ ไม้จัตวา
  รูปนี้ก็ต้องจับกล้องนิ่ง ๆ เพราะถ่ายท้องฟ้าตอนเย็น
โอ ไม้จัตวา
 คำถามเดิม ถ่ายยังไงให้ดีให้สวย คำตอบแบบกำปั้นทุบกล้องเลยคือ มองให้เห็นความงาม ซึ่งตรงนี้ขอเน้นย้ำว่า “ความงามเป็นเรื่องปัจเจก” เป็นเรื่องของใครของมัน กล้องก็ของเรา เราถ่ายเราก็เอาไปดู และชื่นชมอย่างน้อยก็กับตัวเอง คนอื่นจะว่าอย่างไรก็ช่างไม่ต้องสนใจ ถ้าเราเห็นว่างาม...ถ่ายเลย
โอ ไม้จัตวา
  หลายคนถามว่าถ่ายรูปอย่างไรให้สวย ช่วยสอนหน่อยได้ไหม ความที่ไม่ได้ร่ำเรียนเรื่องการถ่ายภาพมาอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ทำให้เราสอนเป็นเรื่องเป็นราวไม่ได้เช่นกัน คำตอบที่บอกไปส่วนใหญ่จะบอกแบบโยนกล้องให้แล้วไปหาเอา
โอ ไม้จัตวา
  ไปกินปลาสะแงะมาแล้ว รสชาติและเนื้อคล้าย ๆ กับปลาคังน่ะ ร้านที่ไปกินเป็นร้านอาหารอร่อยด้วยรสมือคนปรุง ชื่อร้านน้องเบส ขอแนะนำ เป็นห้องแถวสองคูหา นอกจากปลาสะแงะที่น่าลิ้มรสแล้ว สิ่งที่พลาดไม่ได้อีกเมนูหนึ่งของร้านนี้คือ เห็ดหอมทอดซีอิ้ว ที่มีน้ำจิ้มสีเขียวสูตรของร้านนี้โดยเฉพาะ อร่อยจริง ๆ
โอ ไม้จัตวา
ภาพจาก www.thailandoutdoor.com ไปปายคราวที่แล้ว ได้ยินชื่อปลาสะแงะในเมนูร้านอาหารร้านอร่อย (ร้านน้องเบส เห็ดหอมทอดอร่อยด้วยน้ำจิ้มสีเขียว) แต่ก็ไม่ได้กิน ถามใครก็ตอบไม่ได้ว่าเป็นปลาอะไร ดียังไง ทำไมต้องปลาสะแงะ จนกระทั่งมาเจอข้อเขียนของคุณ’รงค์  วงษ์สวรรค์ ที่เคยเขียนไว้ถึงปลาชนิดหนึ่งชื่อปลาไหลหูดำ “ปลาไหลหูดำ  โอว  หี่  เหมา  ปรุงรสน้ำแดงกับเห็ดหอมและผักบุ้ง--เอ้งฉ่าย   ปลานี้อิมพอร์ทเข้ามาจากฮ่องกงราคาแพงและมีกินในฤดูเดือนเท่านั้น แต่บางคนบอกความลับว่า  พรานปลาแถบลุ่มน้ำตาปีภาคใต้นำมาส่งอย่างไม่เปิดเผยเพื่อการผดุงราคาเหนือกว่าปลาอื่น…
โอ ไม้จัตวา
http://blog.palungjit.com/uploads/s/saochiangmai/3152.mp3 เพลงน้องน้อยแพนด้า สำหรับดาวน์โหลดค่ะ แพนด้าไม่ใช่หมี แพนด้าคือแพนด้า
โอ ไม้จัตวา
  ความที่ปายเป็นเมืองโรแมนติก เมืองที่อยู่สบาย ล้อมรอบด้วยภูเขา มีแม่น้ำเล็ก ๆ ไหลผ่าน เหมือนภาพในฝัน ในนิทานยังไงยังงั้น จึงมีผู้คนจำนวนหนึ่งย้ายนิวาสสถานมาอาศัยอยู่ที่ปาย บางคนมานอนอ่านหนังสือ พักผ่อน เช่าบ้านอยู่นาน ๆ เป็นจุดแวะพักในซอกมุมหนึ่งของโลก ก่อนจะออกเดินทางต่อไป  
โอ ไม้จัตวา
ดอกไม้ริมทาง ใครจะนึกบ้างว่าเมืองที่ “อะไรก็ปาย” ในพ.ศ.นี้ เคยเป็นดินแดนสำหรับเนรเทศผู้กระทำความผิดมาก่อน ย้อนหลังไปไกลเจ็ดร้อยกว่าปี เมื่อเริ่มสร้างเมืองเชียงใหม่ขึ้นในพ.ศ. 1839 ในสมัยราชวงศ์มังรายปกครองเชียงใหม่นี้ ปายก็เป็นเมืองหน้าด่านเมืองหนึ่งของเชียงใหม่ ในชื่อว่า “เมืองน้อย” ซึ่งปัจจุบันบ้านเมืองน้อย (อยู่ระหว่างปายกับอ.เวียงแหง) เป็นหมู่บ้านของชาวปกากญอ อยู่ต้น ๆ ของแม่น้ำปาย
โอ ไม้จัตวา
  ได้เวลาพารถคันน้อย ๆ ไปออกกำลังกายอีกแล้ว คราวนี้ไปแบบไม่รู้อะไรเลย บ้านวัดจันทร์ ฉันรู้จักในนามป่าสนวัดจันทร์ ความที่ชอบต้นสนสองใบ สามใบ และไม่เคยแยกออกสักทีว่าอย่างไหนสองใบ หรือสามใบ แต่ที่ชอบคือใบฝอย ๆ เวลามองไกล ๆ แล้วดูเป็นฟู่ ๆ สวยดี ใบสนไม่มีน้ำ ยามหน้าแล้งจึงยังเขียวอยู่เนื่องจากมีน้ำมันอยู่ข้างใน
โอ ไม้จัตวา
คนปาย
โอ ไม้จัตวา
ตื่นเช้ามาด้วยอาการแฮ้งค์ดาวแดงอย่างสุดชีวิต ความที่เคมีในร่างการเริ่มปฏิเสธดาวดาวสีแดงดวงนี้ ทำให้ชีวิตฉันง่ายขึ้นเมื่อต้องชะตากับลีโอ จนเพื่อนร่วมทางบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่กินลีโอ