Skip to main content
 
 
รักรัก...ฉันมีความรัก
ด้วยแจ้งประจักษ์คุณค่า
ความรักคืออมฤตา
ชุบชูชีวาสดใหม่
 
หวังหวัง...ฉันมีความหวัง
ทุกครั้งยามล้มเหลวไหล
ความหวังคือพลังใจ
ฉุดล้มลุกได้ทันที
 
ฝันฝัน...ฉันมีความฝัน
แม้ยามชีพฉันป่นปี้
ความฝันคือสิทธ์เสรี
อย่างถึงที่สุดชีวิต
 
ความรัก ความหวัง ความฝัน
คือดวงไฟอันศักดิ์สิทธิ์
ให้ความอุ่นเอื้อเชื้อชิด
ชีพอันน้อยนิดบอบบาง
 
ยามระหกระเหินไป
เผชิญพาลภัยโลกกว้าง
เคว้งคว้างอยู่ในท่ามกลาง
ระหว่างชีวิตและความตาย
 
รักรัก...ฉันรักฉันหวัง
แม้ไม่จีรังดั่งหมาย
ฝันฝัน...ฉันฝันเพริศพราย
เพื่อทรงกายอยู่สู้โลก.
 
หมายเหตุ ; ผมตั้งใจว่าจะนำเรื่องเต๋ามาลงอีกสักสองตอน แต่ก็ปรากฏว่ายังหาเวลาเข้าห้องทำงานของตัวเองเพื่อใช้เวลาทำงานให้เต็มที่ไม่ได้ จึงขอนำบทกวีเก่าๆที่ชื่อว่า ไฟชีวิต มาแก้ขัดไปก่อน บทกวีบทนี้ ผมนำมาจากสาระสำคัญของชีวิตในคัมภีร์พระคริสต์ ที่กล่าวว่า สิ่งสำคัญ ที่จะทำให้ชีวิตทางด้านจิตวิญญาณมนุษย์ดำรงอยู่ได้โดยไม่ล้มละลาย คือ ความรัก ความเชื่อ และความศรัทธา และทั้งสามสิ่งนี้ ความรักเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
 
แต่ผมได้ปรับมาเขียนใหม่ ให้เป็นความรัก ความหวัง และความฝัน เพื่อให้ปุถุชนคนธรรมดาอย่างเราๆท่านๆเข้าใจได้ง่าย โดยถือเอาความรักที่เป็นแก่นสำคัญเป็นตัวตั้ง เพราะผมมองเห็นว่า ตราบใดที่คนเรายังมีความรักอยู่ในหัวใจ ความเชื่อและความศรัทธา จะติดตามมาเองเป็นลูกโซ่
 
ครับ งานชิ้นนี้ แขกที่มาเยี่ยมบ้านผม เธอเป็นคริสเตียน เธอได้อ่าน และบอกผ่าน แพร จารุ มาบอกผมว่า งานชิ้นนี้ของผมสอดคล้องกับหลักสำคัญของชีวิตในพระคัมภีร์ ผมก็เลยบอกเธอว่า ผมเอามาจากพระคัมภีร์ และนำมาประยุกต์ใหม่ ดังที่บอกกล่าวแก่คุณในที่นี้แหละครับ สำหรับคนที่ชอบเต๋าสำนวนวิพากษ์ของคุณ เกรียงไกร เจริญโท กรุณาอดใจรอตอนต่อไปครับ ขอบคุณครับ.
 
16 มีนาคม 2554
กระท่อมทุ่งเสี้ยว เชียงใหม่

 

บล็อกของ ถนอม ไชยวงษ์แก้ว

ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
ชีวิตของผมเป็นชีวิตที่ประสบกับภาวะขึ้น ๆ ลง ๆ เหมือนเส้นกราฟมานับครั้งไม่ถ้วน หรือถ้าจะพูดให้ชัดเจนและเข้าใจกันได้ง่าย ๆ แบบภาษาชาวบ้านก็คือ เป็นชีวิตที่ประสบกับความรุ่งเรืองและตกต่ำตามวิถีทางและอัตภาพของตัวเองสลับกันไปมา...นับครั้งไม่ถ้วน นั่นเองแต่ก็แปลก...จนป่านนี้ ผมก็ยังไม่อาจทำใจยอมรับและรู้สึกว่า มันเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิตที่ต้องมีขึ้นมีลง นั่นคือเวลาที่ชีวิตผมขึ้นหรือรุ่งเรือง ผมก็จะรู้สึกว่าตัวเองฟูฟ่องพองโต และมองดูโลกนี้สวยงามสดชื่นรื่นรมย์ น่าอยู่น่าอาศัย...ราวกับสวรรค์บนพื้นพิภพแต่พอถึงเวลาที่ชีวิตเริ่มลงหรือตกต่ำ ผมก็จะรู้สึกว่าตัวเองเริ่มห่อเหี่ยวฟุบแฟบ…
ถนอม ไชยวงษ์แก้ว
ผมเคยรู้จักคนบางจำพวกที่มีลักษณะต่างจากคนธรรมดาทั่วไปอย่างเรา ๆ ท่าน อยู่ประการหนึ่ง นั่นคือคน-คนพวกนี้ไม่ว่าจะประสบกับปัญหาชีวิตมากน้อยหรือหนักหนาสาหัสเพียงใด เมื่อถึงเวลานอนหลับ…เขาสามารถที่จะปล่อยวางปัญหานั้น ๆ ออกไปจากความคิดจิตใจ และนอนหลับได้สนิท ราวกับว่าไม่มีปัญหาใด ๆ มาแผ้วพาน ครั้นเมื่อตื่นขึ้นมาในยามเช้าวันใหม่ เขาก็จะหยิบยกปัญหาต่าง ๆ มาครุ่นคิดพิจารณาหาทางแก้ไข ปัญหาใดที่แก้ไขได้…ก็จัดการแก้ไขให้เรียบร้อย ส่วนปัญหาที่ยังแก้ไขไม่ได้เขาก็สามารถจะปล่อยวางปัญหานั้นเอาไว้ก่อน และหันไปทำธุระอื่น ๆ แทนที่จะเก็บมาหมกมุ่นครุ่นคิด เป็นทุกข์กังวลอยู่กับปัญหาที่ยังแก้ไม่ได้…