Skip to main content

คุณทำอะไรเมื่อเช้านี้  ส่วนฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับหยิบหนังสือเล่มเล็ก ๆ จากโต๊ะกินข้าวติดมือไปนอนอ่านในเปลใต้ต้นมะขามเล็ก 


หนังสือชื่อ ไม่รักไม่บอก
5 เป็นของกลุ่มภาคีคนฮักเจียงใหม่  ฉันเป็นอาสาสมัครในกลุ่มนี้กับเขาด้วย แต่ฉันไม่ได้ทำหนังสือเล่มนี้ ดังนั้นฉันจึงเพิ่งได้อ่านจริง ๆ

ครูโรงเรียนอนุบาลเพิ่งให้มาสิบเอ็ดเล่ม วันนั้นมีน้อง ๆ หนุ่ม ๆ จากไหนก็ไม่รู้มาช่วยกันขนหนังสือหลายกล่องที่นำมาขายในงานอำลา รงค์ วงษ์สวรรค์  ฉันไม่มีของอะไรตอบแทนน้องจึงแจกพวกเขาไปคนละเล่มเหลือเก็บไว้เล่มหนึ่ง

ภาพปกเป็นแม่มดหน้าตาน่ารักถือไม้เท้าวิเศษ มีข้อเขียนว่า จงสุภาพกับโลกใบนี้ (คำจากสาร ขององค์ทะไลลามะ)

ในคำนำ บอกว่า ได้แรงบันดาลใจมาจากนักเรียนอนุบาล เพราะอยู่กับเด็กอนุบาล ที่มีแม่มดและนางฟ้าอยู่ในหัวใจ พวกเขาชอบเสกถ้ารัก ชอบสาบถ้าไม่รัก

หนังสือเล่มนี้ชื่อไม่รักไม่บอก ดังนั้นจึงอยู่ในส่วนเสก ไม่ใช่สาบ นับว่าไม่เลวเสียทีเดียว ร้องหา คฑาวิเศษ ช่วยเชียงใหม่ด้วยเถิด

 


อ่านจบแล้ว นั่งนิ่ง ๆ ถามตัวเองว่า คุณครูอนุบาลคนนั้นมาถามเราว่า ถ้ามีคาถาวิเศษอยากเสกอะไรให้เมืองเชียงใหม่ ฉันคิดว่าไม่ต่างกันกับพวกที่ถูกถามไปแล้ว

ฉันคิดคล้ายพวกเขาเห็นด้วยกับพวกเขาจริง และฉันคิดว่าอีกหลายคนคงจะเห็นคล้ายกัน

ลองมาฟังดูตัวอย่าง ก่อนไปหาอ่านเอง  เริ่มจาก โน้ส อุดม แต้พานิช ที่ใคร ๆ ก็รู้จักเขาในฐานะนักเดี่ยวไมโครโฟน แต่ความจริงแล้วเขาทำหลายอย่าง เช่นว่าเขาเขียนหนังสือ เขามีร้านไอศกรีมชื่อ I-berry ที่เอาผลไม้ไทย ๆ มาทำไอศครีม เช่น มะม่วงพริกเกลือ และทุเรียน (อร่อยจริงๆ ค่ะ ขอเชียร์ออกนอกหน้า)

คุณอุดมแกพูดได้โดนใจฉันมาก เพราะอยากให้เสียงประทัดหมดไปจากเทศกาลลอยกระทง อยากให้เชียงใหม่พิจารณาการมใช้พื้นที่หอศิลป์ให้มีประโยชน์ เป็นพื้นที่ศิลปินมาใช้งานได้จริงรวมทั้งคนอื่น ๆ ด้วย  และอยากเปลี่ยนพื้นที่สีเขียวโดยรอบโดยรอบเป็นสวนสาธารณะ และให้ถนนนิมมานเหมินท์ปิดเป็นถนนใช้จักรยานและคนเดินในวันอาทิตย์ตั้งแต่แยกโรงแรมอมารี รินคำ ไปจนถึงแยกสวนสุขภาพ และแถมด้วยสิ่งนี้ปรับปรุงมาตรฐานรถแดงทั้งราคาและเส้นทางวิ่ง (อันนี้ฉันเห็นด้วยยิ่ง ฉันคิดว่าเมื่อเราปรับปรุงให้เป็นอื่นไม่ได้เราก็ต้องใช้สิ่งที่มีอยู่มาปรับมาตรฐานใหม่)

คนต่อไปเป็นอาจารย์ประมวล เพ็งจันทร์ อาจารย์บอกว่า  อันที่หนึ่ง อยากให้มีต้นไม้ ไม้ดอกเขียวสวยไปทั่วเมืองเชียงใหม่ และสองอยากให้มีถนนคนเดิน และสาม อยากให้ผู้คนมีจิตใจที่ยิ้มแย้มแจ่มใส อยู่บนถนนเหล่านั้น

ยกมาสองตัวอย่างนะคะ ที่เหลืออีกหลายคนไปหาอ่านเองนะคะ เขาขายราคาเล่มละ ยี่สิบบาทเท่านั้นค่ะ

นอกจากนี้ก็ยังมีแผนที่ร้านอาหาร แบบอาหารอร่อยราคาถูก และดีต่อสุขภาพด้วยค่ะ แผนที่อาหารและร้านต่าง ๆ ครูอนุบาลกับเพื่อน ๆ ไปชิมมาแล้วทั้งนั้น เห็นว่าเป็นร้านทางเลือก (แบบใครก็เลือกได้) โดยเน้นถูกและดี แบบว่าดีทั้งผู้ทำขายและผู้ซื้อกินค่ะ

หนังสือเล่มนี้ หาซื้อได้ที่ร้านเล่า 053 214888 นอกจากร้านเล่าแล้วก็ยังมีร้านเกษมสโตร์ ร้าน I-berry ร้าน BOOK TREE และอื่น ๆ รวม 8 ร้านค่ะ สนใจโทร.ถามร้านเล่านะคะ

 

 ปล.แถมท้ายด้วย ไม่รักไม่ส่ง ไปดูเอาเองนะคะว่า อะไรที่เขาจะส่งให้ถ้าเขารัก  ฮาฮา

 อีกครั้งเพื่อนนักอ่านนักเขียน วันเสาร์สุดท้ายของเดือนมกราคา กิจกรรม อำลา 'รงค์ วงษ์สวรรค์ นักเขียนใหญ่ ผู้ลาจากพวกเราไปชั่วนิรันดร์ ทิ้งไว้แต่ผลงาน ไปชมนิทรรศการภาพถ่าย  ลงนามไว้อาลัย พบกันวันเสาร์ ด้วยบทเพลงของนักดนตรี บทกวี

 

บล็อกของ แพร จารุ

แพร จารุ
“รู้สึกว่า ปีนี้ ไม่ค่อยจะมีความสดชื่น รื่นเริง  ความรื่นเริงและความสุขดูเหมือนจะหายไป ลุงรู้สึกเช่นนั้นไหม”ลุงว่า ใครมันจะมารื่นเริงอยู่ได้ในสถานการณ์เมืองไทยเป็นเช่นนี้ หมายความว่า น่าจะมาจากการเปลี่ยนแปลงระดับประเทศ โดยเฉพาะการเมืองที่สับสนและดูไม่กระจ่างใส  เป็นความเครียดทางสังคม เครียดจากการปกครองโดยทหารที่ลึกลงไป และเข้าใจว่า แม้จะยอมรับก็ยอมรับแบบหวานอมขมกลืน และยิ่งเครียดเข้าไปอีกเมื่อมีการเลือกตั้งในช่วงใกล้ปีใหม่ ไม่ว่าผลการเลือกตั้งจะออกมาเป็นของฝ่ายไหนก็ไม่น่าจะทำให้ใครสบายใจได้ เมื่อประชาชนถูกแบ่งเป็นสองฝ่ายอย่างชัดเจนมากขึ้น…
แพร จารุ
  ฉันรู้สึกว่ามันเป็นช่วงปีใหม่ที่ไม่รู้สึกสดชื่นนัก ดูเหงา ๆ วังเวง ในท่ามกลางงานเลี้ยงรื่นเริงที่มีอยู่และเป็นไปตามวาระของมัน ความรู้สึกอย่างนี้มันอยู่ลึกลงไปแต่ฉันสัมผัสได้อย่างเย็นเยียบจริง ๆ ฉันไม่รู้ว่าคนอื่นจะรู้สึกหรือไม่ หรือว่าฉันรู้สึกอยู่คนเดียว ว่าเป็นปีใหม่ที่ไม่มีความรื่นเริงอยู่จริง มันหดหู่อยู่ภายในหัวใจอย่างไรไม่รู้ คล้ายรู้สึกว่า ความเศร้ามารอคอยเคาะประตูอยู่หลังบ้าน... หลังจากงานรื่นเริงจบลงฉันถามตัวเองหลายครั้งว่าความรู้สึกนี้เป็นจริง หรือว่าฉันกำลังจะป่วยด้วยอาการกลัวหรือกำลังจะเป็นโรคซึมเศร้า อะไรทำให้ฉันคิดอย่างนั้น หรือเป็นเพราะสภาพเศรษฐกิจของตัวเอง…
แพร จารุ
ฉันได้รับหนังสือเล่มหนึ่ง ชื่อว่า อาหารบ้านฉัน  เป็นสูตรอาหารพื้นถิ่น ของกินจากป่าหลังบ้าน และที่สำคัญกว่านั้น เขียนว่าอร่อยไปถึงหัวใจ “ฉันเติบโตมาจากอาหารที่หลังบ้าน เธออยากรู้ไหมว่า อาหารบ้านฉันอร่อยแค่ไหน  เธอไม่ต้องกลัวหรอก บ้านฉันมีอาหารมากมาย กินกันอย่างไม่หมด” หนังสือเล่มนี้ มีผู้ร่วมดูแลหรือผู้ร่วมทำงานด้วย เขาคือ ธนภูมิ อโศกตระกูล เป็นคนหนึ่งที่เชี่ยวชาญด้านอาหาร โดยเฉพาะอาหารสุขภาพ การกินอยู่แบบง่าย ๆ เช่น จานอร่อยปลอดเนื้อ มหัศจรรย์แห่งเต้าหู้ เจไม่จำเจ เป็นต้นธนภูมิ อโศกตระกูลเขาเล่าว่า “ได้เข้ามาเที่ยวในแม่เหียะใน เมื่อประมาณสองปีที่แล้ว…
แพร จารุ
“หนาวไหม หนาวหรือยัง”“หนาวแล้ว เชียงไหมหนาวแล้ว”“ฉันจะไปเชียงใหม่”บทสนทนาหนึ่ง ที่เราได้ยินได้ฟังอยู่เสมอ รายงานข่าว ขณะนี้ยอดดอยอากาศหนาวมาก โดยเฉพาะดอยสูงอุณหภูมิติดลบแล้ว เกิดน้ำค้างแข็ง มีคำถามว่า นักท่องเที่ยวหรือคนที่จะมาเชียงใหม่ควรได้รับรู้ข่าวคราวอะไรบ้างนอกจากว่า หนาวแล้วหรือหนาวกี่องศา ชายคนหนึ่งพูดขึ้นในยามบ่าย เขาพูดต่อว่า ถ้าอยากให้คนอื่นที่มาเที่ยวเชียงใหม่ รู้ว่าเขาควรจะเป็นส่วนหนึ่งในการดูแลเมืองและรักเมืองนี้ เราต้องให้ข่าวสารเขามากกว่านี้  เราควรต้องทำงานกับสื่อให้มากว่านี้  เขาเป็นหนึ่งในคนทำงานภาคีฯการมุ่งเน้นให้คนเชียงใหม่ดูแลเมืองเชียงใหม่…
แพร จารุ
มีเพื่อนผู้หวังดีส่งเมลมาว่า ให้เขียนเรื่องดี ๆ เพื่อเมืองเชียงใหม่บ้าง ทำไมถึงมองไม่เห็นความงามของเมืองบ้าง  ฉันจึงเขียนบทความชิ้นนี้ขึ้นมา               1ถ้ามองลงมาจากฟ้า เราจะเห็นเมืองเชียงใหม่ ตั้งอยู่ตรงกลาง มีป่าดอยสุเทพอยู่ทางตะวันตก มีแม่น้ำปิงไหลผ่านทางตะวันออก  ช่างเป็นเมืองงดงามที่สมบูรณ์ เล่ากันว่า เดิมทีผู้คนในเมืองนี้อยู่กันอย่างสงบสันติ แต่แน่นอนเมืองที่ดีงามเช่นนี้ ย่อมมีผู้คนต้องการ เข้ามาอยู่มาครอบครอง โดยเฉพาะทรัพยากรธรรมชาติบนดอยสูง หลายร้อยปีต่อมา เมืองเชียงใหม่เติบโตอย่างรวดเร็ว…
แพร จารุ
ขอบอกก่อนว่า เป็นเรื่องเล่าที่ไม่มีสาระอะไรเลย เล่าเรื่องนี้ เพราะวันพิเศษเช่นนี้จะไม่เกิดขึ้นบ่อย ๆ ถือว่า เป็นการผจญภัยในดินแดนที่รื่นรมย์เลยทีเดียวฉันจะเรียกเขาว่า แขกพิเศษ เพราะเป็นการมาเยือนแบบไม่คาดคิดมาก่อน และต่างมาในวันเดียวกันด้วย อีกทั้งไม่ได้นัดหมายมาล่วงหน้า ต่างมาแบบตั้งตัวไม่ติดทั้งนั้น แขกคนที่หนึ่ง เขาเดินทางมาด้วยรถมอเตอร์ไชค์ มาถึงก่อนที่เจ้าของบ้านจะทันตื่น ได้ยินเขาส่งเสียงตะคอก เจ้าสองตัวแม่ลูก ที่ทำหน้าที่เฝ้าบ้าน มันเห่าเสียงแหลมเล็กตามแบบของหมาเล็ก และยังเยาว์ ฉันว่าคนเลี้ยงหมาทุกคนไม่ชอบให้ใครตะคอกหมา และยินดีที่มีคนรักหมาของตัวเอง…
แพร จารุ
ไม่รักไม่บอก  เออ...เหมือนมีใครมาพูดอยู่ข้างหู บอกว่า ฉันรักเธอนะจึงบอก แต่ว่าเรื่องที่ฉันจะบอกนั้น เธออาจไม่ชอบ เธออาจจะโกรธฉัน  แต่ที่ฉันต้องบอกเพราะว่า ฉันรักเธอและปรารถนาดีต่อเธอจริง ๆ “ฉันไม่บอกไม่ได้แล้ว”ถึงตอนนี้คุณอาจจะรู้สึกรำคาญใจ พูดพร่ำอยู่ทำไม อยากบอกอะไรก็บอกมาเถอะ ใช่...ไม่รักไม่บอกค่ะ เป็นชื่อหนังสือเล่มเล็ก ๆ บาง ๆ มีการ์ตูนน่ารักๆ เปิดไปหน้าแรก ผู้เขียนบอกว่า ที่ทำหนังสือเล่มนี้ เพราะว่า ความสัมพันธ์ของมนุษย์เป็นเรื่องน่ารัก มีเรื่องดีงามที่เขาค้นพบอยู่มากมาย เขาเล่าถึงเรื่อง เด็กชายคนหนึ่ง ตามแม่ไปซื้อของที่ร้านเกษมสโตร์ เขากินไอศกรีมรอแม่…
แพร จารุ
เรื่องขยะ ๆ มันโดนใจใครต่อใครหลายคน หลังจากที่เขียนเรื่อง แปดสิบบาทกับผู้ชายริมทางรถไฟ และในเรื่องมีขยะ ๆ เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย
แพร จารุ
“สุชาติ สวัสดิ์ศรี” ยืนล้วงกระเป๋าเสื้ออยู่ริมทางรถไฟ ในขณะที่รถไฟกำลังมา  เป็นภาพปกหนังสือ ฅ คน ที่ทำให้ฉันต้องนับเงินในกระเป๋าให้ครบแปดสิบบาท ความจริงหนังสือเขาไม่แพงหรอก เพียงแต่ว่า เงินสำหรับบ้านฉันมันหายากมาก หรือจะเรียกให้ถูกก็คือฉันไม่ค่อยหาเงิน ดังนั้นเมื่อไม่หาเงินก็ต้องใช้เงินน้อย ๆ หรือไม่ใช้ไปเลยถ้าไม่จำเป็นต้องใช้จริง ๆ แม้ว่าการจะซื้อหนังสือถือเป็นความจำเป็นหนึ่ง แต่ก็ต้องเลือกอย่างพิถีพิถันในเนื้อหา ดังนั้น ถ้าร้านไหนห่อพลาสติกอย่างดีเปิดไม่ได้ ก็ผ่านเลย หนังสือเล่มนี้ก็ห่อพลาสติกอย่างดีเหมือนกัน แต่ก็รีบซื้อ  เพราะทั้งรถไฟและคุณสุชาติ  สวัสดิ์ศรี…